Delfina Potocka – muza i kochanka Zygmunta Krasińskiego ostatnidzwonek.pl
      Nie-Boska komedia | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Nie-Boska komedia

Delfina Potocka – muza i kochanka Zygmunta Krasińskiego

Delfina Potocka (1807 – 1877) była jednym z sześciorga dzieci Stanisława Delfina Komara (majora w rosyjskim wojsku) i Honoraty Orłowskiej (córki łowczego koronnego króla Stanisława Augusta). Odznaczała się nieprzeciętną urodą. Jej jasne, długie i wijące się włosy opadały lekko na ramiona. W jej wzroku wyczuwało się pewną surowość, tłumił ją jednak sympatyczny uśmiech. Pięknie śpiewała, grała, malowała. Otrzymała staranne wykształcenie. Nic więc dziwnego, że zwracała uwagę płci przeciwnej.

Wyszła za mąż za Mieczysława ze słynnego rodu Potockich. Małżeństwo nie należało do udanych. Hrabia okazał się skąpcem, który na pokaz trwonił majątek, a czasem nawet morzył małżonkę głodem. Bił ją i więził. Ona pięciokrotnie rodziła mu dzieci, lecz wszystkie umierały, ponoć przypominały małe karykaturki. Wykorzystując konieczność poddania się zabiegom ginekologicznym, Delfina wyjechała do Paryża. Więzy małżeńskie znacznie się rozluźniły, a pani Potocka poczęła „kolekcjonować” mężczyzn, zresztą jej małżonek również „używał życia” z licznymi kobietami.

Miała wielu kochanków. Byli wśród nich: Fryderyk Chopin i Zygmunt Krasiński. Tego ostatniego wprost ubóstwiała. Nie mogli być razem – ona mężatka, on namawiany przez ojca do ślubu z Elizą Branicką.

Poeta uległ namowom apodyktycznego rodziciela i ożenił się z Elizą. Panie wzajemnie się znały i na pozór tolerowały, ale Delfina, jakby na złość Zygmuntowi, adorowała kolejnych mężczyzn, nawet jego przyjaciela – księcia Jerzego Lubomirskiego. Do niego to, uwięziony pomiędzy dwiema kobietami, Krasiński pisał: „Już zapadłem w melancholię i nie rozumiem, jak z niej wydobędę się. We troje wszyscy umieramy... trojaka śmierć nas trojga, choć każdy najszlachetniej działa.”

Ostatecznie Delfina opuściła ukochanego, gdy jego prawowita małżonka powiła mu drugiego syna. Na zawsze jednak została przyjaciółką wieszcza. Wpłynęła na jego twórczość. Korespondencja Zygmunta Krasińskiego to ogrom pism adresowanych właśnie do Delfiny.


Zwana jest muzą polskiego romantyzmu, ponieważ wywarła wpływ na jego czołowych przedstawicieli. Poświęcano jej dzieła. Znała Juliusza Słowackiego, Adama Mickiewicza i Cypriana Kamila Norwida. Od 1872 roku zaczęła poważnie chorować. Pojawiły się dolegliwości reumatyczne i problemy ze wzrokiem, a potem nowotwór sutka. Amputowano jej pierś, ale choroba nie dała za wygraną. Zaczęły się przerzuty. Zmarła w 1877 roku. ( w oparciu o „Nieromantyczni romantycy” Jerzego Jankowskiego)



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Zobacz inne artykuły:

Inne
„Nie – Boska komedia” – streszczenie szczegółowe
Czas i miejsce akcji „Nie – Boskiej komedii”
Geneza „Nie – Boskiej komedii” Krasińskiego
„Nie – Boska komedia” jako dramat romantyczny
Streszczenie „Nie – Boskiej komedii” w pigułce
Charakterystyka Hrabiego Henryka
Charakterystyka Pankracego
Kompozycja „Nie – Boskiej komedii”
Motyw rewolucji i porewolucyjnej przyszłości w „Nie – Boskiej komedii” Krasińskiego
Motyw poezji i poety w „Nie – Boskiej komedii”
„Nie – Boska komedia” jako dramat społeczny - „Dwa orły z nas – ale gniazdo twoje strzaskane piorunem” – polemika Pankracego i Hrabiego Henryka
Znaczenie tytułu „Nie – Boska komedia” – związki z Dantem
Biografia Zygmunta Krasińskiego - „poety ruin”
Stylistyka i artyzm „Nie – Boskiej komedii”
Interpretacja motta „Nie – Boskiej komedii”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Nie – Boskiej komedii”
„Świat rozbitych form” – tragizm i etyka w „Nie – Boskiej komedii”
Motyw szaleństwa w „Nie – Boskiej komedii”
Motywy literackie w „Nie – Boskiej komedii”
Realizm i fantastyka w „Nie – Boskiej komedii”
Tło historyczne „Nie – Boskiej komedii”
Prozaiczna żona czy poetycka kochanka? – motyw miłości, rodziny i małżeńskiego szczęścia w „Nie – Boskiej komedii”
Dramatyzm głównych bohaterów „Nie – Boskiej komedii” Krasińskiego
„Nie – Boska komedia” jako dramat metafizyczny
Plan wydarzeń „Nie-Boskiej komedii”
Charakterystyka rewolucjonistów w „Nie – Boskiej komedii”
Charakterystyka arystokratów w „Nie – Boskiej komedia”
Twórczość Zygmunta Krasińskiego
Funkcje symboli religijnych w dziełach romantycznych twórców
Krasiński o „Nie – Boskiej komedii”
Realizacje sceniczne „Nie – Boskiej komedii” i uwagi krytyków
Delfina Potocka – muza i kochanka Zygmunta Krasińskiego
Uwagi i recenzje o „Nie – Boskiej komedii” w publikacjach XX – wiecznych
Sądy współczesnych poecie o „Nie – Boskiej komedii” (XIX wiek)
Najważniejsze cytaty z „Nie – Boskiej komedii”
Bibliografia





Tagi: